April 2009
Op 1 april 2009 hoor ik dat ik borstkanker heb. Het eerste wat ik doe is foto’s van mezelf laten maken. Ook van mijn borsten. Ik wil vastleggen hoe ik er nu uit zie, voor als ik eraan dood ga.






Juni 2009
In de periode van de chemo’s sport ik met een vrouw van mijn leeftijd, ook met drie kinderen. Een half jaar later overlijdt ze. Het komt keihard binnen. Ik vraag mijn arts wat mijn kansen zijn. Hij geeft me 80 procent dat ik er over vijf jaar nog ben. Ik ben ervan overtuigd dat ik bij die 80 procent hoor.
 

Juli 2009

Augustus 2009

September 2009
Kanker is niet iets wat mensen je aandoen. Ik kan niemand de schuld geven. Ik denk ook niet: waarom ik? Het gebeurt gewoon. De chemokuur is zwaar. Op 9 september 2009 word ik geopereerd. Mijn rechterborst en lymfeklieren worden verwijderd.

 

 

November 2009
De periode van de diagnose tot de laatste bestraling duurt negen maanden. Ik vergelijk het met een zwangerschap. Ik leef vol verwachting ergens naartoe: naar mijn genezing. Maar alles gaat totaal anders dan ik me vooraf kan voorstellen.

 

September 2010
Mijn hele gezin heeft gevochten. Samen moesten we borstkanker overleven. De impact is enorm geweest. Ons leven kabbelde lekker voort: werk, sport, vriendschappen, vakanties... En ineens gaan alle luikjes dicht. We moeten een heel nieuwe balans zien te vinden. Mentaal zijn we nog wel even bezig met verwerken. Maar… ik leef nog. Wat een geluk dat ik dat kan zeggen!